Ik dacht dat hij kwart over aankwam.
- Dat hadden ze me gezegd. - Ze zaten ernaast.
- Bent u Mr Boggis? - Ja, en jij bent jonker Tolly.
- In mijn herinnering was je kleiner. - Dat was ik ook.
- Ik ben gegroeid. - Ja, dat is natuurlijk zo.
Mrs Oldknow had je zelf willen afhalen, maar de RAF vertrekt.
Ze lieten het pas vanochtend weten.
- Je oma is blij dat je komt. - Echt waar?
Trek je geen jas aan? Nou, goed dan.
- We hebben het gehoord van Mr David. - Hij is niet dood, hoor.
Dat stond ook niet in het telegram. Hij wordt alleen vermist.
Vermist, ja natuurlijk.
- Hoe gaat het met je moeder? - Het gaat wel, maar ze is druk.
Ze probeert uit te zoeken waar hij is. Ze is naar Londen gegaan.
Dat zal wel, ja.
We krijgen vast snel bericht.
Als je krijgsgevangen wordt genomen, weet iemand dat vast.
- Dag, Tolly. - Hallo.
- Noem ik u nog steeds oma? - Wat had je dan in gedachten?
Geen idee. Mrs Oldknow?
Hou het maar bij oma.
Ik wilde je afhalen, maar ik laat ze liever niet alleen.
- Vindt u het erg dat ze gaan? - Oldknows zijn graag op zichzelf.
We hebben ingepakt. Ze zetten alles terug, dat zal wel verkeerd gaan.
- Dat komt wel goed. - Hopelijk viel het u mee.
U hebt het gebouw niet gesloopt, zoals anderen.
Dat had het huis vast niet toegestaan. Tot ziens.
- Komen alle soldaten nu snel naar huis? - We moeten nog wel veel regelen.
- De meesten zullen snel thuis zijn. - Klaar voor vertrek.
Goed zo, dank je. Nogmaals tot ziens.
- Ken je Mrs Tweedie nog? - Hallo.
Dat weet hij niet meer, de laatste keer was hij nog een piepkuiken.
- Dit is Bismarck. - Hij kent je nog.
- Kom maar, ik breng je naar je kamer. - Alsjeblieft.
- Hoelang werkt u hier al? - Te lang om bij stil te staan.
Vindt u het hier leuk?
O, jawel. Het is wel een raar oud huis.
Maar het is ons rare oude huis. Dat zei mijn vader altijd.
Hij had het altijd over dit huis.
Kom maar naar beneden als je klaar bent.
Maak u geen zorgen, hij leeft nog.
Ik ben toch wat bezorgd. Als je dat niet erg vindt.
Ga toch zitten.
- Wie waren deze mensen? - Dit is je familie.
Maar ze zijn dood. Je familie bestaat toch uit mensen die nog leven?
Zo denken ze vast in Manchester, maar niet hier in het zuiden.
Bent u daar ooit geweest? - Zo ver ik weet niet.
Hoe komt het dat u veel van de stad weet?
Heeft je moeder al een logeeradres in Londen?
Ik weet dat u haar niet mag, doe maar niet alsof.
Dat deed ik niet.
Kijk eens aan.
Hier is brood om te roosteren. Daar hangen de vorken.
Roep maar als u nog iets nodig hebt. - Bedankt, Mrs Tweedie.
Het is niet dat ik haar niet mag, ik ken haar gewoon niet goed.
U wilde niet dat hij met haar trouwde. - Nee.
Was dat vanwege haar afkomst? - Zeer zeker niet.
Dat hebt u geschreven.
In de brief stond dat ze de bladeren nog niet van de oprit mocht vegen.
Als je boos bent, overdrijf je soms een beetje.
Hij had je de brief niet mogen laten zien. - Dat deed hij niet, ik heb hem gevonden.
Hij had hem niet moeten bewaren. - Hij bewaart al uw brieven.
Ik was bang dat ze Green Knowe niet zou begrijpen.
Ze had zo'n andere achtergrond dan wij.
Het is niet langer belangrijk. - Waarom niet?
Ik kan hier toch niet lang meer blijven. - Wat is er gebeurd?
Niets, maar de wereld verandert.
Ik heb niet genoeg geld voor dit huis. - U mag het niet verkopen.
Misschien heb ik geen keuze. - Het is nog nooit verkocht.
Tot nu toe niet, nee.
Wel bijna. Zij bracht ons aan de rand van de afgrond.
Mrs Thomas Oldknow? Dezelfde naam als u?
Niet helemaal. Dat was Maria van Raymer:
Een Nederlandse, opgegroeid in India.
Ze is in Calcutta met kapitein Oldknow getrouwd.
Green Knowe was vast saai na haar exotische jeugd. Pak je zelf suiker?
Wat is dit? Het is anders. - Dat was Maria's nieuwe vleugel.
Die is gebouwd zodat ze haar gasten kon vermaken.
Wilt u vertrekken omdat papa wordt vermist?
Nee, zo moet je niet denken.
Als ik het kon vermijden, zou ik dat doen.
Hij zei dat dit huis deel van u uitmaakte.
Het is een deel van ons allemaal: Van je vader, en van jou.
Je kent het huis nog niet, en je kent mij ook niet.
Het is moeilijk voor je om te begrijpen. - Dan kent u mij ook niet.
Je verbrandt je brood.
Hallo?
Het lijken juwelenkistjes. - Dat waren ze ook.
Voor de juwelen van Maria Oldknow. Ze lagen er vast al voor de brand.
Welke brand? - In de nieuwe vleugel.
Oma zei dat ze Green Knowe bijna kwijtraakte.
Maria was toch rijk? - Ze had geen geld.
Haar vader was diamanthandelaar, haar geld zat in juwelen.
Die had ze kunnen verkopen. - Ja.
Maar toen dat nodig was, waren ze al gestolen.
Zou ze hebben gehuild toen ze weg waren?
Waarom? - Denkt u van wel?
Ik denk het wel, dat zouden wij ook doen. Ze nam het de kapitein kwalijk.
Hadden ze kinderen? - Jawel.
Ze hadden een zoon, Sefton...
...en een dochter, Susan. Jij stamt af van Sefton.
Wat een vreemde naam.
Jij heet Toseland, dus eigenlijk mag jij niets zeggen.
Was Sefton aardig? - Nee, hij was egoïstisch en verwend.
De deur in de eetkamer, met de stenen muur...
...was dat de weg naar Maria's vleugel? - Ja.
Deze vind je vast leuk, hij was van je vader.
Ik heb de pyjama gemaakt toen David kinkhoest had.
Zo konden ze samen ziek zijn.
Ik ben hier eigenlijk te oud voor. - Ja, dat weet ik.
Ik dacht dat je hem leuk zou vinden, omdat hij van je vader was.
Was Susan even verwend en egoïstisch? - Nee, helemaal niet.
Je kon haar niet verwennen. - Waarom niet?
Het is genoeg geweest. Welterusten.
Het is echt een knul uit Manchester. - Ik wilde een goede school voor hem.
Ik wilde zijn hele opleiding betalen maar dat mocht niet.
Waarom niet? - Ze wilde niet dat hij op haar neerkeek.
Zo egoïstisch. Zijn belang staat toch voorop?
Zijn vader was het met haar eens. - Omdat hij gehypnotiseerd was.
Het heeft hem geen kwaad gedaan, hij is behoorlijk slim.
Ze wil alles onder controle hebben.
Ik val haar niet aan, dat is een feit. Daarom heeft ze hem weggehouden.
Hij mocht alleen komen omdat ze niet anders kon.
Dat was hetzelfde met David, ze kon hem niet delen.
Kon u dat wel?
Ben jij dat, Sefton? - Hoe kunt u in uw eentje op pad gaan?
U had kunnen vallen en uw nek kunnen breken. Wat zou u dan zeggen?
Dan zeg ik weinig meer, denk ik. - Niet zo brutaal.
Terug naar uw kamer, nu meteen. - Maar Perkins, ik sprak alleen met...
Is het Sefton? - Er is niemand, Miss Susan.
Wat doe jij beneden?
Het kan maar beter belangrijk zijn. Ben je ziek?
Nee. - Wat is er dan?
Gelooft u in... - In wat?
In geesten. Gelooft u in geesten?
Natuurlijk. Jij niet?
Nu wel. - O, ik begrijp het. Wie was het?
Dat was wel te verwachten na al die vragen van je.
Ga maar slapen, je krijgt het koud. Wil je wat warme melk?
Mrs Tweedie heeft me over de brand verteld. Tot waar liep de vleugel?
Tot voorbij die ceder. Die is geplant nadat de ruï ïnes waren afgebroken.
Een grote eetzaal, een salon, en de slaapkamers lagen erboven.
Het huis lijkt me zo groot genoeg.
Ik ga in de eikenboom klimmen. - Wees voorzichtig.
Ben jij dat, Susan?
Een spoor van Sefton. We maken hem schoon en leggen hem bij de andere.
Is er een schilderij van Sefton? - Dat hangt daar.
Boggis heeft de kerstboom in de muziekkamer gezet. Het is een rommeltje.
We kunnen straks opruimen en daarna de boom optuigen.
Het hoeft niet, hoor. - Nee, ik doe het wel.
Waarom zou Sefton dit verstoppen?
Dat deed hij niet, de S was iemand anders.
De J was van iemand die Susans leven veranderde.
Maar niet iedereen zag hem graag op Green Knowe verschijnen.
Er werkte hier toen een butler: John Caxton.
Hij had aardiger kunnen zijn.
Welkom thuis, kapitein. - Dank je, en jullie ook.
Vader. - Mijn lieverd.
Wat is dit? - Ze spookte door het hele huis.
Ze kon zichzelf verwonden. - Dus werd ze als een hond aangelijnd?
Wist jij dit? - Wat moesten we anders?
Heb je liever dat ze van de trap valt? Ze is blind.
Ze moet er maar aan wennen. - Ik ben eraan gewend.
Ik ben er heel erg aan gewend.
Hoe gaat het, Maria? - Wat denk je?
Zeven maanden opgesloten met een blind meisje als gezelschap.
Je bent niet ziek geweest? - Nee.
Vermoeidheid en melancholie zijn geen ziektes.
Waar is Sefton? - Dag, vader.
Heb je je moeder en je zus geen gezelschap gehouden?
Soms. - Val hem niet lastig, kom.
Wil je niet zien wat ik heb meegenomen?
Liefje.
Sporen. - Die wilde je toch?
Je bent te laat. Hij kreeg ze al van Lord Farrar.
En mooier dan dit paar, ben ik bang. - Is dat zo?
Hij is zijn peetvader, hij mag hem best iets geven.
Natuurlijk. Waarom was hij hier?
Hij logeerde in de buurt en kwam ons met wat vrienden opzoeken.
Heb je gegokt? - Ik moest wel, het is mijn eigen huis.
Anders was het ongepast geweest. - Hoeveel heb je verloren?
Een beetje. - Een beetje?
Een beetje, of veel. Wat maakt dat nou uit?
Je wordt toch wel boos. - En ik, vader? Krijg ik niets?
Dat zou je bijna denken. Eens even kijken...
Nee, er schijnt niets meer te liggen. Tenzij...
Vertel het me, alstublieft. Help me dan.
Zeg iets, moeder.
Ik ben het. - Dit is Jacob.
Hij wordt je speciale assistent. Leid hem rond en laat hem zijn huis zien.
Maar eerst...
Verbrand het. - Is dat verstandig, kapitein?
Loop met me mee, Jacob. Dan kun je beschrijven wat je ziet.
Wat een mooie plek. - Echt?
Prachtige bomen. - Pap had 't vaak over de boom optuigen.
Kijk toch eens. Hier was hij dol op.
Hang jij het maar op, als aandenken aan hem.
Dat is helemaal niet nodig.
Je vader was als kind gek op deze kerstversiering.
U kunt hier feesten geven. - Daar is de zaal voor ontworpen.
Dan geven we een feest als papa terugkomt.
We gaven schitterende bals in mijn jeugd.
O, verdikkeme. Wat is dit nou weer?
Het is een bijbel.
De bijbel van de kapitein.
Wat vreemd. Ik vroeg me af waar hij was, ik was hem al jaren kwijt.
Hij deed net of Jacob zijn zoon was. - Inderdaad.
Dit is leuk.
Kom je niet naar binnen? - Natuurlijk wel.
Waar heb je hem gevonden?
Tja, eigenlijk heeft hij mij gevonden.
Hij zat verstopt aan boord, hij was gevlucht.
Waarvoor gevlucht? - Hij is een gevluchte slaaf.
Hij zou verkocht worden op de markt in Charleston, maar hij ontsnapte.
Hij verstopte zich aan boord.
Hij hoorde onze bestemming, en zwom naar het schip.
Ik verstopte hem in een vat voor de havenmeester. En hier is hij dan.
Maar dan is hij toch van iemand?
Ik doe of ik dat niet heb gehoord.
Je mag een verstekeling toch niet helpen?
Al is dat zo: Om Jacob of een andere slaaf te helpen, breek ik elke regel.
Hij is vreselijk slim, ik heb nog nooit zo'n knul gezien.
Laat Sefton dat niet horen. Wat ga je nu met hem doen?
Zoals ik al zei: Hij is een vriend voor Susan.
Ik dacht dat je een grap maakte. - Hij kan haar voorlezen...
...met haar leren. Hij is haar ogen. - Dat kan wel zijn, maar...
Ga door. - Nou ja...
...afgezien van al het andere, is hij ook nog...
Niet Brits. - Zou haar dat iets uitmaken?
Kom liefje, jij weet hoe het is als vreemdeling in een ander land.
Wees aardig tegen hem. - Het is een jongen.
Dat weet ik. - En Perkins dan?
Susan is te oud voor een kindermeid.
Een jongen kan haar niet baden of aankleden. Waar slaapt hij?
Hij slaapt in de stallen. Neem een meid in dienst. Jacob is Susans vriend.
Je praat of deze voormalige slaaf geen bediende is.
Wat zullen de mensen zeggen? - Dat interesseert me niet.
We zullen worden uitgelachen.
Hij zal niet lang blijven, echt niet.
Hij zal zich hier niet thuis voelen.
Maar hij voelde zich wel thuis. - Natuurlijk, Susan was blind.
Dat had ik kunnen weten. - Wat bedoel je?
Hoe ging Jacob daarmee om? - Daar dacht hij niet over na.
Hij bevrijdde haar, hij gaf haar vleugels.
Hij is veel te groot voor ons tweeën. Maar dat interesseert ons niet.
Helemaal niet.
Wie is dat? - Sint Christoffel, natuurlijk.
Waarom is hij hier? - Hij heeft er altijd gestaan.
Was het oude gedeelte verbrand? - Een klein beetje maar.
Hoe komt dat?
Fred Boggis vormde een keten om te blussen.
Was er toen al een Boggis? - Er is hier altijd een Boggis geweest.
Na de brand liet de kapitein een grote muziekkamer bouwen.
Maar ze vond er niets aan.
Het was geen gemakkelijk huwelijk. - Dat zijn maar weinig huwelijken.
Maar weinig. - Bent u getrouwd, Mr Boggis?
Jawel.
Het is op dit moment rustig, dat kan soms gebeuren.
Heel rustig.
Ik zet net koffie voor je oma. Wil jij ook?
Mrs Tweedie, hebt u ze ooit gezien? - Wie?
De mensen die hier vroeger hebben gewoond.
De Oldknows. - Mrs Oldknow woont hier nu.
Of niet soms?
Ik bedoel bijvoorbeeld Susan, of Caxton.
Laat je niet in met die bijgelovige onzin. Laat de doden de doden begraven.
Zo staat het in de Bijbel.
Dat heb ik nooit begrepen. Hoe kunnen doden de doden begraven?
Geen idee. Maar als ik niet opschiet, is de koffie koud.
Doe de deur maar open.
Wie is dit? Wie is hier? - Wat bedoel je?
Ik ben het, Tolly. - Je was hier al eerder.
Tegen wie praat je? - Vorig jaar.
Toen Perkins me kwam halen. - Dat is twee nachten geleden.
Snel, waar kunnen we ons verbergen? - Hierheen.
Verstop je in de kast. - In de kast.
Waar is die schavuit? - Wie bedoel je?
Kies zijn kant niet. Ik hoor jullie wel om me lachen.
Je bent ook zo grappig. - Mr Sefton.
Ga opzij. - Laat haar met rust.
Kom maar met mij mee, kleine Jacob.
Ik heb werk voor je. - Ik moet bij Susan blijven.
Miss Susan, jij schurk. - Ik moet doen wat Miss Susan zegt.
Ik geef nu bevelen. - De kapitein heeft dat echt gezegd.
Hou je erbuiten, Boggis. - Hij zei het.
Wat een brutaliteit. - Als papa er was, durfde je dit niet.
Maar hij is er niet.
Laat hem gaan. - Kan ik helpen? Zeg wat ik kan doen.
Geen zorgen, hij durft hem geen kwaad te doen.
Maar wie... - Kom, we gaan kijken.
Nee, laat me gaan. - Laat hem gaan, Sefton.
Achteruit, kat. Beheers je. Ik wil dat hij een karweitje opknapt.
Een fazant viel in de schoorsteen, en ik wil hem hebben.
Niet doen. Doe het niet, Jacob. - Hou dit tegen, Mr Caxton.
Dit zou niet gebeuren als meneer er was. - Hou je mond. Mr Sefton is nu de baas.
Schiet op, rekel. Ik wil mijn vogel, ik ben het beu.
Niet doen.
Het is al goed. Ik kan dit wel.
Jij zorgt voor al die ophef.
Breng haar weg, voor ik echt boos word. - Kom mee.
Je kunt in je kamer wachten. Het komt wel goed.
Sneller.
Steek de haard aan.
Dan gaat hij sneller. - Je hoeft 't niet te doen.
Hij kan je niet dwingen. - Wat ben jij voor vent?
Kom, doe niet zo moeilijk.
Allemachtig.
Ik zou hem wel... - Je zou wat? Je raakt je positie kwijt.
Bid voor hem, meer kunnen we niet doen.
De kostbare sporen van Lord Farrar.
Stuur iemand achter hem aan. - Wie stelt u voor?
Ik kom in de problemen als hem iets overkomt.
Maak het vuur uit, Boggis.
Het was maar een grap, waar is je gevoel voor humor?
Mooier dan die van de kapitein, hè?
Wat? Wie is daar? - Stil, ik ben het.
Alles goed? Ben je gewond? - Nee.
Help je me Mr Sefton voor de gek te houden?
Ik ben hier te druk voor, Susan. Wat is er, Sefton?
Hij heeft Jacob de schoorsteen ingestuurd.
Klopt dat? - Wat maakt het uit?
Klopt het? - En wat dan nog?
Wat dom van je, lieverd.
Wat zeg je tegen je vader als hij gewond is?
Bij het jagen viel een vogel in de schoorsteen.
Het was dom hem te laten liggen. - Dank je, Caxton.
Als ik je advies wil, vraag ik er wel om.
Wat is dat?
Mr Sefton, ik heb uw vogel.
Ach, kijk nou toch. Jagen de heren nu al op kippen?
Genoeg, allemaal. - Breng hem naar de kok met de rest.
Kom maar, Jacob.
Ik ben je moeder, ik hou veel van je. Leer je beheersen, of het gaat mis.
Dat zal hem leren. - Ik betwijfel het.
Wat we allemaal moeten doorstaan met hem.
Haal die kip weg, Caxton. - Goed, meneer.
Ik wil van hem af. Hij moet dit huis uit.
Mijn vader heeft hem liever dan mij, hoe durft hij?
Hoe durft hij?
Geduld, Mr Sefton.
Wanneer zijn we toch eens van die vreselijke voedselbonnen af?
Volgens mam wordt de rantsoenering eerst nog erger.
Ze heeft gelijk. Het is oneerlijk, de oorlog is bijna voorbij.
Als alles maar weer normaal werd. - Het wordt niet meer hetzelfde, denkt ze.
Het wordt inderdaad anders, maar wel weer normaal. Echt waar.
Ik ben zo blij dat je bent komen logeren.
Nu heb je wat herinneringen aan het huis voor het...
Ik heb inderdaad herinneringen. - Wees niet bang.
Het huis zal wat geheimen met je willen delen.
Maar wees niet bang. - Volgens mij ben ik niet bang.
Ik weet niet precies wat ik voel. - Goed zo.
Veel mensen beseffen dat pas als ze minstens 40 zijn.
Je beseft toch wel dat de dood niet belangrijk is?
Wat dan wel?
Het gaat erom of er van je gehouden werd of niet.
Daar gaat het om als je oud bent. - Gelooft u dat?
Ja, echt.
Je moet het toch koud hebben?
Oma?
Hebt u hem ooit gezien sinds hij vermist wordt?
Ik heb hem niet gezien. Hij is vast in orde, maar als dat niet zo is...
...dan had ik hem vast hier gezien. U zou het me zeggen, nietwaar?
Ja, dat had ik je verteld. En nee, ik heb hem niet gezien.
Nou ja, dat is dan tenminste iets.
Zo, hier zijn de boodschappen. Wat we konden krijgen.
Dank je, Tolly. - Waar is Boggis?
Hij snoeit de bramenstruik in de torentuin.
Waar is dat? - Na de stenen boog, links af.
Waarom trekt hij geen jas aan? - Omdat hij een jongen is.
Het is lief van Boggis, maar als ik nog meer konijn eet word ik er zelf eentje.
Hij blijft ze brengen, wat ik ook zeg.
Wat een werk. - Hoe heeft het zo ver kunnen komen?
Waarom heet dit de torentuin? - Vanwege de toren.
Welke toren? - Die daar.
Tja, je kunt hem nu niet zien.
Wanneer is alles zo overwoekerd geraakt?
Waar werd hij voor gebruikt?
Het was eerst een watertoren.
Er stond een groot bad onder. - Een bad?
Waarin je echt in bad kon? - Ja, het klinkt wel gek.
Mag ik gaan kijken? - Het is te donker, je ziet niets.
Ik heb een zaklamp.
Het is hier veel groter. - Een bad was toen een hele gebeurtenis.
Ze hebben tunnels en zalen uitgegraven om feesten te geven.
Net als de Romeinen.
Toen werd er 'n waterleiding aangelegd in het huis en dit werd vergeten.
Dit werd een tuinornament, een folly.
Was dat nog voor de brand? - Zeker 20 jaar daarvoor.
Een paar dagen voor de brand kwam het nog wel van pas.
Waarom? - Laat maar zitten.
Dit zou hetzelfde zijn als ons oude merk, maar het ziet er walgelijk uit.
In oorlogstijd moeten we offers brengen.
Tolly redt zich wel. - O, ja.
Dit is een raar oud huis om in te logeren.
Maar het is ons rare oude huis. - Dat zei hij ook.
Echt waar? Zei hij dat echt?
Ik moet het verkopen, ben ik bang. De financiën worden er niet beter op.
Kunt u geen spullen verkopen? - Niet echt.
Het is niet genoeg. - Hangt er geen kostbaar schilderij?
We hadden ooit een Vermeer, die zouden we nu kunnen gebruiken.
Het voelt of ik Tolly bedrieg. - Hij is verstandig.
Hij komt er wel overheen, hij heeft meer aan zijn hoofd.
Zijn vader is steeds in zijn gedachten.
Maar ja, dat geldt voor ons allemaal. - Inderdaad.
Wie ben jij? - Kun je me zien?
Ja natuurlijk, waarom niet? Wie is deze jongen?
Ik denk dat hij familie is. Dat ben je toch?
Op een bepaalde manier. - Ik ken je familie, hij hoort er niet bij.
Je zou zijn kleding moeten zien. - Het is al goed.
Misschien kan hij helpen. - Wat is er dan?
Fred Boggis heeft gestroopt. - Kippen.
Sefton wil hem verkopen. - Aan wie?
Aan de ronselaars voor de schepen. - Waarom?
Zo komen ze aan bemanning.
Sefton en Caxton verdelen de opbrengst. Mijn vader kan hem redden...
...en hij kan elk moment terugkomen. Fred is hier nog.
Caxton houdt ons in de gaten. - Waar is hij?
Er lopen tunnels onder de watertoren. - Ik vind hem wel.
Haal eerst wat eten in de keuken, dan weet je of ze je kunnen zien.
Pardon?
Geen nieuws over de kapitein. - Wat onattent.
Zo kunnen we toch geen menu vaststellen?
Dat interesseert de Admiraliteit niet, Mrs Gross.
Ja, meisje? - Weet u al iets over Fred Boggis?
Wil je dat weten, Rose? Heb je geen werk te doen?
Waarom zouden we je anders betalen? - Ja, Mrs Gross.
Ik zou haar graag gerust willen stellen. Mr Sefton is hard tegen Boggis.
Dat vind ik wel. - Caxton heeft hem opgestookt.
Caxton misdraagt zich als de kapitein er niet is.
Hij is slimmer dan zijn werkgevers, volgens mij.
Dat vraagt om problemen.
Hij neemt wel veel taken van de kapitein over.
Foei, toch.
Wat heb je toch, meisje?
Ik zag... Het is niets, mevrouw.
Ik sneed in mijn vinger. - Ga door met je werk.
Ja, mevrouw.
Ik moet nog even wat melk halen.
Wie ben jij?
Ben je een geest? - Dat kan denk ik niet.
Ik ben nog niet dood. Ik ben nu zelfs nog niet geboren.
Wat? - Laat maar.
Ik heb voedsel nodig voor Fred. Help je me?
Natuurlijk. Heb je hem gezien? Is alles in orde met hem?
Dat weet ik nog niet. Wat denk je van deze pastei?
Dat werkt dus niet. Verstop het onder je kleding.
Dat lukt vast. - Ik kan het proberen.
Wat als Caxton en zijn mannen je zien? Ik kon je ook zien.
Hopelijk zien ze me niet. - Fred moet voorzichtig zijn.
Dat komt van Rose. - Ik zal het doorgeven.
Ben je hier beneden, Fred?
Ben je hier?
Susan stuurt me.
Wie ben je? - Kun je me zien?
Natuurlijk. Ledereen ziet je vast. - Niemand heeft me gezien.
Wat is dat? - Het is maar een zaklamp.
Ik heb eten bij me.
Een zaklamp?
Dit brandt niet eens. Hoe werkt hij?
Alsjeblieft. - Dank je.
Dit is de boodschap: Blijf voorlopig hier.
Ze zullen me vinden, ze hebben al twee keer gezocht.
Eén kwam zo dichtbij, ik kon z'n adem ruiken.
Volgende keer hebben ze me, ik moet weg.
De kapitein kan elk moment thuiskomen, ik beloof het.
Zegt Miss Susan dat? - Ja.
Goed dan, ik blijf hier. Al krijg ik daar misschien spijt van.
Hou je verborgen, en veel geluk.
Wil je hem aan me uitlenen? Het wordt hier zo donker.
Hou hem maar, ik gebruik hem niet vaak.
De batterij raakt leeg en je kunt geen nieuwe kopen.
Wat is een batterij? - Dat is een groot raadsel.
Rose zei dat je voorzichtig moest zijn. - Zei ze dat echt?
Kijk eens aan.
Het raadsel van het geheimzinnige licht is opgelost.
Het verhaal waart al zo lang door onze geschiedenis.
Waarom heb ik het niet geraden? Als je het weet, is het overduidelijk.
Het was een cadeau van mijn vader.
Dan hebben jullie allebei Fred geholpen.
Oma? Ik had de lamp vanochtend in mijn zak.
Maar hij lag hier al in de vitrine. - Dat klopt.
Dat kan toch helemaal niet? - Nee, eigenlijk niet.
Eén ding begrijp ik niet. - Eén ding, maar? Geluksvogel.
Even serieus: Waarom zien sommige mensen geesten wel, en anderen niet?
Of maar af en toe? - Dat weet ik niet.
Misschien moet je er open voor staan.
We hebben het zo druk, dat we dingen negeren.
Sommige mensen zien ze altijd. - Inderdaad.
Ik moet wat dringende zaken afhandelen, ga maar wat wandelen.
Ik zie je met de lunch. - Goed.
Ga met hem mee, Bismarck. Ach, waardeloze hond.
Oma, mag ik naar het dorp...
Denk je in alle oprechtheid dat, zelfs als je grieven terecht zouden zijn...
...het redelijk is om deze man te veroordelen tot 10 jaar slavernij?
Nu hou je je mond. Je bent zwak en beïnvloedbaar.
Zij die dat zijn, worden niet snel gevolgd.
Je maakt deze familie te schande.
Ga nu naar je kamer. Naar je kamer.
Ik ben teleurgesteld, Caxton. Ik had na al die jaren meer verwacht.
Je dienstbetrekking is beëindigd.
Je krijgt een maand salaris ter compensatie.
Dat kun je niet menen, Thomas. De Farrars komen over 2 dagen.
Iemand moet het huis besturen. - Een lakei neemt het wel over.
Een lakei? Na al hun gastvrijheid?
Ik blijf bij mijn besluit. - De Greshams komen...
...de Carberry's, de Northbrooks: Een ramp.
Zeg ze af. - Afzeggen?
Het duurde tijden voor ze accepteerden. Ik ken ze amper.
Ze komen in een chaos terecht. - Waarom nodig je onbekenden uit?
Omdat ik iets probeer op te bouwen.
Ik probeer een leven op te bouwen, dat wil je toch?
Nu zet je me te schande. Wat heb ik je misdaan?
Je redt je wel.
Ik kan een opzegtermijn in acht nemen. Als u me toestaat.
Tot u een opvolger hebt gevonden. - Geen sprake van.
Ik heb toch wel recht op één gunst?
Na zo veel dienstjaren is dat toch niet te veel gevraagd?
Jawel.
Het antwoord is nee.
Het is net of ik in een kraaiennest naar zee kijk.
Toen ik jong was, wilde ik net als papa naar zee.
Nu niet meer? - Ik ben een blind meisje.
De marine wil me niet. - Word 'n ontdekkingsreiziger.
Reis over de zeven zeeën. - Kan dat?
Lemand zal het gaan doen, waarom jij niet?
Niets is onmogelijk, niet als je iets echt graag wilt.
Wat ben je aan het doen? - Ik kerf onze initialen.
Later zeggen ze: Dat was de ontdekkingsreizigster en haar vriend.
Wat zou Sefton zeggen als hij ons hier zou zien?
Dat vraag ik me ook af.
Dank u, meneer.
Als er meer incidenten volgen, ben jij verantwoordelijk.
Het zou me verbazen als ik niet de schuld zou krijgen.
Maria liefje, denk nou niet... - Nee, ik mag vooral niet denken.
Als ik ga denken, word ik gek.
Je laat me hier jaren alleen, terwijl jij krijgertje speelt met de Fransen.
Je kunt vast meer doen dan gokken. - Wat zou dat moeten zijn?
Buren bezoeken die me niet aardig vinden?
Ze vinden me vreemd, onbetrouwbaar. Zal ik thuisblijven?
Waaiers verven, kantklossen, de dominee helpen? Zeker.
Ik wil niet dat je je verveelt. - Dan wacht je een teleurstelling.
Ons allebei.
De waarheid is dat we niet bij elkaar passen.
Dat is zeker ook mijn fout?
Die fout ligt bij niemand, of juist bij ons allebei.
We dachten dat we gelukkig konden worden, maar dat is niet zo.
Het is te laat om hier iets aan te doen.
Wie klimt er met Jacob in de eik?
Hij speelt met een dorpsjongen, en niet met Susan?
Waarom staat Boggis dat toe? Wat doen ze?
Een dorpsjongen? Herken je je damesachtige dochter niet?
Dat is niet mogelijk. - Het hoort niet, dat klopt.
Hoe kan dat? Ze is... - Blind?
Dat hindert haar niet meer.
Was dit de bedoeling toen je die vondeling meenam?
Kom eens hier. - Vader?
Niet boos zijn. Je kunt niet klimmen in een jurk. Een broek is praktisch.
Ik kleed me om, en ik ben weer 'n dame. - Ze kan goed klimmen.
De kleding was mijn idee. - Zeg dat u niet boos bent.
Wees niet boos op haar. - Ik ben niet boos.
Ik ben helemaal niet boos.
Ik ben op niemand boos.
Ging het beter na het vertrek van Caxton?
Helaas niet, hij vertrok niet.
Hij was er nog toen het bericht kwam dat de kapitein naar zijn schip moest.
O, de custardvla.
Hij had moeten wachten.
Als een zeeman werd opgeroepen, kon hij niet wachten.
Schiet op, ze zijn er, Caxton.
Alles is in gereedheid, mevrouw.
Als u nu naar uw kamers wilt gaan, we serveren thee om 17.00 uur.
Vraag Miss Susan te komen, met een bijpassende jurk.
En Jacob? - Stuur hem terug naar de stallen.
We hebben hem vandaag niet meer nodig.
Uw moeder wil dat u zich bij haar voegt, kom u omkleden.
Jij niet, Jacob. Er staat thee in de keuken.
Ze behandelt je afschuwelijk. - Ga maar.
Hier, Susan.
Is deze charmante verschijning de lieve Susan?
Begroet Lord Farrar, liefje.
Wat een terechtwijzing, heer. - Mijn zus wil u niet beledigen.
Ze is blind. - Wat erg, Mrs Oldknow.
U hebt het nog nooit vermeld. Wat een kwelling.
U hebt gelijk, Mrs Carberry. Een blind geboren kind is een kwelling.
Kom liefje, kom bij me zitten. - Natuurlijk.
Jacob. - O, hemel.
Is alles goed met haar?
Geen zorgen, ik ben er. - Jij zou naar de stallen gaan.
Pardon, maar de kapitein wil dat ik op Miss Susan let.
Als niemand dat erg vindt. - Hield iemand mij maar uit de problemen.
Daar zorgt uw vrouw toch wel voor? - Dat zou te veel tijd vergen.
Je hebt een ware beschermer, Susan. Alle dames hier benijden je daarom.
Je vermoeit ons met je geklets. Ga maar.
Misschien zien we je nog, met je galante ridder.
Kinderen zijn een zegen, maar gelukkig zijn de mijne uitgevlogen.
Hun geklets en gewiebel stelt zelfs Jobs geduld op de proef.
Jezus was dol op kinderen.
Maar hij en Jozef waren timmermannen, lang niet zo verfijnd als wij.
Pardon, ik moet nog wat regelen voor we ons kunnen kleden.
Het diner wordt om 20.00 uur geserveerd.
U bent 'n kattenkop, Lady Gresham.
Ze had zo hard gewerkt om deze mensen hierheen te halen...
...maar ze keken alleen maar op haar neer.
Ik heb me bedacht, ik draag de roze tafzijde.
De blauwe zijden japon is voor morgen.
Ik wil de robijnen, in goud filigrein. Niet de diamanten zetting.
O hemel. Kom snel, mevrouw.
De dief was Caxton.
Hij heeft ze gestolen toen hij ontslagen werd.
Zijn kamer is doorzocht, er lag niets. Daarna was het te laat.
Maria had het feest moeten afzeggen, maar de diefstal moest worden opgelost.
En de gasten hadden geen zin om zo snel weer een lange reis te maken.
Dus zaten twee dagen later veertien gasten aan tafel.
Uw verlies heeft onze eetlust niet verpest.
Een ieder schept behagen in andermans tegenslag.
De Duitsers hebben er 'n woord voor. - Misschien wint u vanavond.
Met wat geluk.
Ik voel me vanavond niet erg gelukkig, op geen enkel gebied.
Wij, en de bedienden, worden morgen ondervraagd.
Mijn dienstmeid is overstuur. - Dat lijkt me onnodig.
Maar wel opwindend. - Onze gastvrouw wordt gekweld.
Gelukkig kan iets haar beschaafdheid doorbreken.
Hebt u geen medelijden?
Ze geeft meer om haar juwelen dan om haar kind.
Wat is er, Caxton?
Wat is er aan de hand?
Het spijt me mevrouw, maar het huis staat in brand.
Wat zeg je?
Wat is dat voor geluid? - Niet doen, heer.
Northwood, Gresham, breng de dames naar buiten.
Jonathan, help me.
Thomas, help me.
Ik wil u niet haasten...
...maar ik denk dat we beter af zijn op het gazon.
Ga opzij.
Susan, getekend door Jacob.
Arthur, George, het huis staat in brand. Maak de mannen wakker, haal emmers.
Er is brand, Jacob. - Wat is er aan de hand?
Pak elke emmer die er is, mannen.
Word wakker, Jacob. - Wat is er?
Het huis staat in brand. Kijk dan.
De bedienden kennen het huis beter, laat hen de spullen redden.
Zijn er zakken en emmers? - Boggis haalt ze.
Wat gebeurt er? - We maken een keten naar de vijver.
We proberen het vuur te bedwingen. - Waarom doet niemand iets?
Snel. Vlug, mannen. - Mevrouw.
Ik had ze de Vermeer moeten laten pakken.
Caxton, kun jij even...
Waar is Miss Susan?
Waar is het kind? Maria, is ze nog in het huis?
Dat kan niet. - Waar is ze dan?
Geen idee. Heb je haar gezien?
Waar zou Nellie haar heenbrengen? Ga Mrs Gross zoeken.
Waarom doe je daar moeite voor? Het is geen cent waard.
Kom met mij mee.
Heeft iemand de schalen gepakt?
Heb je het meisje gezien? - Hier is Nellie.
Heb je Susan gezien? - Ik was in de keuken, ze zou komen.
Hou op. Waar is haar kamer? - Ik weet het.
Laat iemand een ladder halen. - Niemand kan erdoor.
Een deken, die kunnen we vasthouden... - Ik weet een weg.
Je kunt niet naar binnen. - O, jawel.
Ik heb het van Mr Sefton geleerd.
Heeft iemand de borden gered? - Mr Caxton had alles in een zak.
Ik heb hem niet meer gezien.
Ben jij dat, Jacob? - Ik ben het.
Ik wist dat je zou komen. - Nou ik niet, maar ik ben er.
Gaan we sterven? Wees eerlijk, het is niet erg.
We sterven allemaal, maar liever nog niet nu.
De deur zit klem, ik voel de hitte aan de andere kant.
Doe wat ik zeg. Ga hierin en klimmen.
Wacht op me, niet bewegen.
Kom mee.
Waar zijn we? - Dit is het oude deel van het huis.
Kruip over de plank. - Goed.
Wacht daar.
Ben je er klaar voor?
Hier is de ladder. - O, daar.
Wees niet bang. - Dat ben ik niet.
Ik heb hem vast.
Zet je voet hier neer. - Goed.
Je bent bijna beneden.
Kijk, het is Miss Susan. - Hij heeft Miss Susan gered.
Goed gedaan, jongen. - O, lieverd.
Goed gedaan. - Wat een dappere daad, jongen.
Je mag trots zijn op jezelf.
Dank je wel.
Dank U, Heer. Dank U.
Waar was Caxton? - Boggis zag hem naar boven rennen.
Misschien heeft hij de juwelen gestolen, maar na de brand was hij spoorloos.
Ging Maria van Jacob houden? - Ze was daarna aardig tegen hem.
Als je voor het eten nog in bad wilt, moet je nu gaan.
Oma, waarom heet u Mrs Oldknow?
U moet toch een andere naam hebben?
Je opa en ik waren neef en nicht. - U bent een echte Oldknow.
U wilde hier vast eeuwig wonen. - Ja, maar ik had moeten beseffen...
...dat eeuwig niet bestaat.
Niet op aarde.
Dit is het tafelstuk voor Kerstmis.
Is dat niet te veel moeite? We zijn niet met veel.
Je moet Kerstmis wel goed vieren. - Zelfs in oorlogstijd.
Vooral in oorlogstijd.
Tijd voor het nieuws.
Ze moeten het eens afronden.
Frankrijk is bevrijd. De Russen trekken binnen.
Het duurt nu niet lang meer, we zijn er bijna.
Als je gevangen zou zitten in Duitsland, zou je nu vast worden vrijgelaten.
Ga maar kijken wat Boggis uitspookt. Zo'n mooie dag moet je niet verspillen.
Ik weet wat u denkt, maar u zult wel zien.
Hebt u wel eens een dag vrij?
De planten weten niet dat het kerst is.
Op eerste kerstdag bent u toch wel vrij?
Ik ga wat eerder weg voor het diner.
Dat is vroeg genoeg. - Is Mrs Boggis dan niet eenzaam?
Dat is vroeg genoeg.
Een telegram voor Mrs Oldknow. - Dank u.
Zal ik op antwoord wachten? - Nee, dat is niet nodig.
Een telegram.
Van welke kamers is later de muziekkamer gemaakt?
Twee benedenkamers, volgens mij. Met wat kleine slaapkamers:
Bediendekamers. Nu heb je een hoog plafond.
Is dat de schoorsteen?
Nee, die smalle staat in verbinding met die van de grote zaal.
Wat is het dan? - Een overblijfsel van voor de verbouwing.
Afbreken was te veel moeite.
Kom hier.
Een telegram van je moeder, ze komt ons opzoeken.
Wanneer? - Morgen.
Blijft ze met de kerst? - Geen idee, lees maar.
Kom morgen aan, stop. Joan.
Zullen we haar bellen? - Ze neemt niet op.
Wat het ook is, ze wil het niet over de telefoon zeggen.
We hoeven niet lang te wachten.
Je zult wel blij zijn je moeder te zien. O, ik heb nog iets voor je.
Dank u wel.
Ik hoorde hoe je de jouwe bent kwijtgeraakt.
Ik heb over de juwelen nagedacht. - Jij met je vragen.
Gaf Maria het gewoon op? - O nee, echt niet.
Dit is absurd. - Zonder juwelen ben ik een gevangene.
Dat accepteren is pas absurd.
Ik wil weten of ik mijn...
Ik weet waarom u hier bent.
U moet het huis borduren.
Ik heb het nogal druk. Ik kan mijn dienstmeisje...
U moet het huis borduren.
Goed, dan. - Gebruik menselijk haar...
Walgelijk.
...van iedereen die op die avond aanwezig was.
Dat kan niet. Ik had 14 gasten en ik...
Niet alleen gasten, maar van bedienden en die van de gasten...
...de dorpelingen, en iedereen die kwam helpen.
Dat is onmogelijk.
Het haar zal vertellen waar de juwelen gevonden kunnen worden.
Maar hoe kan ik het borduursel lezen? - Dat kan ik u niet zeggen.
Veel werk voor een onzeker resultaat. - Er is geen ander antwoord.
Waarom moet ik het doen? - Omdat u, Mrs Oldknow...
...uw hand hebt overspeeld.
Hoe kreeg ze het haar? - Het kostte veel moeite.
Het nieuws ging rond, iedereen hielp. Alleen Lady Farrar weigerde.
Wat gebeurde er? - Haar man haalde haren uit haar borstel.
Hij vond Maria wel aardig.
Bestaat het borduurwerk nog? - Het hangt daar.
Wat is van Susan? - Dat is eenvoudig.
Haar lange haar is voor de bomen gebruikt.
En dat van Jacob? - Dat was erg kort.
Het zit in dit vogeltje.
Maar ze vond de juwelen niet.
Vijf generaties hebben het bestudeerd.
We vonden niets, misschien was het bedrog.
Maar het haar van Caxton zit er niet bij. Het is dus niet af.
Het zat er wel bij. Hij had een lok gegeven aan een geliefde.
Nee, aan een dienstbode. Waarom denk je aan Maria?
Zomaar.
Maria heeft er deze schoorsteen mee geborduurd.
Er was niet veel haar.
Kom, naar bed. En niet te lang blijven lezen.
Je moet uitgerust zijn als je moeder komt.
Oma, wilt u aardig tegen haar doen als ze hier is?
Alstublieft?
Je zorgt dat ik me ga schamen. Natuurlijk doe ik aardig tegen haar.
Want we houden alle drie van papa, nietwaar?
Hij zou het fijn vinden als we met elkaar overweg kunnen.
Dat zou hij fijn vinden. - Ze heeft hem vast gevonden.
Ze weet waar hij is. - Verwacht er niet te veel van.
Mijn verwachtingen kunnen niet hoger. - De mijne ook niet.
Maar... - Maar wat?
Laat maar zitten. Dat bespreken we als het zover is.
Als je later kinderen hebt, maak dan geen ruzie met ze.
Wat de reden ook is, of hoe boos je ook wordt...
...maak vooral geen ruzie.
Ik kan je garanderen dat niets dat waard is.
Weet je dat ik meer van je hou dan van wie dan ook?
Behalve van papa? - Behalve van David.
Gelukkig maar. - Goed.
Ik wil niet dat daar ook maar enige verwarring over bestaat.
Slaap lekker. - Welterusten.
Maria heeft het gebruikt voor een schoorsteen.
...de bediendekamers. Nu heb je een hoog plafond.
Fred Boggis zag hem naar boven rennen met een zak.
Misschien heeft hij ze gestolen.
Uit de weg. - Niet die kant uit.
De trap begeeft het, je zit vast. - Natuurlijk.
Bedankt voor het helpen van Fred. Wat hadden we zonder jou moeten doen?
Hij heeft het gered. - Hij is gebleven.
Hij trouwde met een keukenhulp: Rose. - Dat dacht ik wel.
Hij kan je geen kwaad doen. - Heeft hij de brand gesticht?
Ja, hij wilde wraak nemen. Hij had de juwelen...
...maar hij wilde 't zilver en goud.
Hij wilde het verstoppen, toen de brand hem verraste.
Niemand wist het. - Jij wel.
Nu wel. Je moet die achter je hebben.
Die met het touw. Die daarnaast is voor de muziekkamer.
Je moet de ongebruikte schoorsteen hebben. Hij is nu geblokkeerd.
Dank je voor al je hulp. Bedankt.
Wat heb je uitgespookt? - Kom mee, snel.
Wat heb je gedaan? Je bent helemaal zwart.
Hoe heb je het gevonden? - Dankzij Susan...
...en het borduurwerk, en Mr Boggis. Zelfs dankzij u.
Het lijkt niet veel bijzonders.
Dit waren onze zilveren borden. Kijk, daar staat ons wapen.
O, Tolly.
Pak een tafeltje.
O, Tolly. Het is Maria's ketting, die van het portret.
O, lieve hemel. Robijnen.
Staat het me?
O, kijk toch eens. Het zijn zo veel juwelen.
Wat vind je ervan? - Probeer deze eens.
Kijk al die armbanden toch eens.
O, lieve hemel.
En al die ringen...
Kunnen we Green Knowe nu redden en alles in orde maken?
O ja, dat kan zeker.
U verkoopt toch niet alles? - Geen zorgen.
Je houdt iets over voor je moeder, of voor je vrouw.
Wat is er, Tolly?
Ik heb nagedacht over geesten. Komen ze niet terug...
...als ze terugkomen...
...zoals ze waren toen ze stierven? - Ik ga vast afwassen.
Is dat niet zo? - Niet altijd.
Maar over het algemeen, wel.
Waarom vraag je dat? - Dat weet u best.
Helaas wel.
Ja, ze zijn inderdaad gestorven. - Als kinderen?
Dat was toen niet ongewoon.
Waar zijn ze aan gestorven? - Dat is moeilijk te zeggen.
Het kan een ziekte zijn, waar je nu binnen een week van geneest.
Zijn ze samen gestorven? - Susan stierf als eerste.
Jacob een paar uur na haar.
De kapitein hield zijn hand vast, en hij huilde hartverscheurend.
Maar weet je? Dat maakt het draaglijk.
Er is oprecht van die kinderen gehouden, het is dus niet triest.
Wij moeten ook niet op die manier aan ze denken.
Wat is er?
Niets.
Wie er het eerste thuis is. - Da's niet eerlijk, ik was nog niet klaar.
Wat is dat?
Dat kan niet waar zijn.
O liefje, toch.
Kom, we gaan naar binnen.
Kom maar, we moeten nu bij elkaar zijn.
Papa? Ben jij dat, papa?
Maak je geen zorgen, je redt je wel. Dat beloof ik.
Kom, het ouwetje heeft gelijk. Dat heeft ze meestal.
Laten we bij elkaar gaan zitten.
Kom lieverd, we gaan naar binnen.